۴۴۵۳۷۶۲c-3db9-4315-bfb5-72a6f1fdec9b

من اسماعیل خوش‌نظر، دانشجوی دکتری روانشناسی بالینی هستم. کارشناسی روانشناسی بالینی را از دانشگاه شاهد و کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی کودک و نوجوان را از دانشگاه شهید بهشتی اخذ کرده‌ام.

از سال ۱۳۸۶ کار خود را به عنوان آزمونگر در کلینیک خانواده و کودک دانشگاه شهید بهشتی شروع و در سال ۱۳۸۷ با سوپرویژن در کلینیک خانواده و کودک دانشگاه شهید بهشتی کار رواندرمانی را به شکل جدی آغاز نمودم. در این سالها با گذراندن دوره‌های مختلف آموزشی و درمانی در مراکز معتبر آموزش بالینی، به شکل حرفه‌ای مشغول به رواندرمانگری هستم.

رویکرد من Object Relations است. به نظرم بر اساس این رویکرد، رواندرمانی سبکی از بودن، زندگی کردن، دیدن، لمس کردن و حس کردن مراجع در فضای درمانی است. رواندرمانی تعامل دنیای روانی، رقص بین اذهانی دو انسان، به عنوان درمانگر و مراجع، در اتاق درمان است. رواندرمانی بودن در لحظه‌ی بودن است و درمانگر به این بودن دو سویه، معنا و فضا می‌دهد و زایندگی و زندگی را در تعامل پویا فراهم می‌کند. این بودن درمانگر هم باعث ارتقای حضور مراجع در فضای درمان شده و هم اشتیاق و حافظه مراجع برای تجربه حضور بیشتر را فراهم می‌کند. در عین حال واکاوی دنیای درونی مراجع، پیگیری و پی بردن به تعارضات و فراهم کردن فضایی امن در جهت تجربه تجارب گذشته، در بستر ظرف تحلیلی، فضای رشدی بیشتری را فراهم می‌کند.

لازمه بودن در رویکرد تحلیلی، تحلیلِ درمانگر، سوپرویژن و آموزش مدون است. بنا به این سنت از سال ۸۸ تا سال ۹۶ تحت رواندرمانی تحلیلی بوده، از سال ۸۹ آموزش می‌بینم و هچنین از سال ۹۰ سوپرویژن می‌گیرم. در حال حاضر نیز دانش‌پژوه مرکز مطالعات روانکاوی تهران هستم.


محل ملاقات حضوری: شمال تهران

زمان‌های آزاد درمانگر: چهارشنبه